Alýntý:
Çanakkale ve Þehitlerimiz...

Çoktan ilan edilmiþti seferber,
Avrupalýlar akýn ettiler beraber,
Naliþ baþlar gelince Çanakkale'ye,
Ayýlýnca baðýrýrlar af eyle diye...
Kalbinle karþý koy düþmana mütemadiyyen
Korkma! Ölürsen cennettesin ebdiyyen...
Allah aþký ile yanan kalbinin ateþi,
Lakin olmamalý bu aþkýn bir eþi,
Ervah yukarý doðru süzüldükçe;
Þahadet sesleri yükseldikçe;
Ecelin geldiysede korkma sakýn!
Haydi saldýr düþmana akýn akýn...
Ýmanýn seni durmadan yüceltir;
Tepelerin en büyüðüne sacaðýný yükseltir,
Leke getirmez adýna þanýna,
Elmas gibi vatanýn bir taþýna...
Refah býraktýnýz yaptýklarýnýzla bende,
Ýhya ettiniz beni olayým size bende (köle) ,
Methiyelerin nicesini yapsak azdýr sizlere,
Ýyi ve güzel bir örnek oldunuz bizlere
Zafer sizin, zafer bizim, zafer hepimizin....

1998
Cihan Kaya



Alýntý:
BÝR YOLCUYA
( Bu þiir Gelibolu yamaçlarýnda yazýldý.)


Dur yolcu! Bilmeden gelip bastýðýn,
Bu toprak, bir devrin battýðý yerdir.
Eðil de kulak ver, bu sessiz yýðýn,
Bir vatan kalbinin attýðý yerdir.

Bu ýssýz, gölgesiz yolun sonunda,
Gördüðüm bu tümsek, Anadolu’nda,
Ýstiklal uðrunda, namus yolunda,
Can veren Mehmed’in yattýðý yerdir.

Bu tümsek, koparken büyük zelzele,
Son vatan parçasý geçerken ele,
Mehmed’in düþmaný boðuldu sele,
Mübarek kanýný kattýðý yerdir.

Düþün ki, hasrolan kan, kemik, etin
Yaptýðý bu tümsek, amansýz, çetin,
Bir harbin sonunda, bütün milletin,
Hürriyet zevkini tattýðý yerdir.

NECMETTÝN HALÝL ONAN




Alýntý:
Çanakkale


On sekiz Mart günü güneþ doðuyor,
Alkanlar akýyor Çanakkale’de,
Þanlý Türk ordusu arþa varýyor
Hesaplar soruyor Çanakkale’de

Denizden karadan tutmuþlar yolu,
Devletler birleþmiþ kurmuþ oyunu,
Oturmuþ masada yazmýþlar sonu
Mehmedim vuruyor Çanakkale’de

Taþýnmaz topraðým, bükülmez baþým,
Daha on sekize varmýþtý yaþým,
Tükenmiþ cephanem, bitmiþti aþým,
Mehmedim yürüyor Çanakkale’de

Al Bayraða gücün yetermi senin,
Attýðýn tohumlar bitermi senin
Denize gömüldü gördük bedenin
Mehmedim gürlüyor Çanakkale’de

Anzaklarý tutmuþ sürmüþ ileri,
Kurþunu yiyince çekilmiþ geri,
Koymuþ genç Mehmedim uðruna seri,
Destanlar yazýyor Çanakkale’de

Yer gök duman olmuþ bu neyin nesi
Mustafa Kemal’in gürledi sesi
Bu milli coþkudur sardý herkesi
Bir millet yürüyor Çanakkale’de

Türk’üz Türk oðluyuz kanýmýz bayrak,
Zamaný bir bilip günü sayarak,
Ova taþ demeyip daðý yararak,
Mehmedim yürüyor Çanakkale’de

Aldýðýn kumaþtan kaftan biçilmez,
Bu su size zehir olur içilmez,
Adý Çanakkale inan geçilmez,
Mehmedim þan katar Çanakkale’de


Selahattin Bakýr



Alýntý:
Çanakkale


Vatan kan aðlýyor Millet yorulmuþ.
Kefen biçer dünya, yer Çanakkale.
Ýmzalar atýlmýþ mühür vurulmuþ.
Seni mahzun etmek, ar Çanakkale.

Gemiler dizilmiþ, boðaz kesilmiþ.
Söz gýrtlakta kalmýþ, sanki küsülmüþ.
Süngüler takýlmýþ, tüfek asýlmýþ.
Koç yiðitler hazýr, gör Çanakkale.

Yedi düvel birlik olmuþ geliyor.
Kurþun çarpýþýyor, sine deliyor.
Siper boþaldýkça, yeri doluyor.
Ýman gözümüzde, fer Çanakkale.

Þehitler ölmezler, ruhlarý yaþar.
Böyle bir destaný, görmedi beþer.
Hasta Osmanlýydý, yamyamlar þaþar.
Düþmana boðazlar, dar Çanakkale.

Etten siper olduk, düþmana karþý.
Dualar yükseldi, titretti arþý.
Allah, Allah sesi Mehmet’in marþý.
Eþi yok dünyada bir Çanakkale.

Ölüm emredildi, komut verildi.
Nice koç yiðitler, yere serildi.
Deniz dar gelince, kara görüldü.
Geçilmez. geçemez, der Çanakkale.

Kara sevdalýydý, Mehmet’im yurda.
Çukurlar kan doldu, koca bozkýrda.
Yeþil sarýklýlar, koymadý darda.
Onlarý baðrýnda, sar Çanakkale.

Biri bin eyledik, zoru baþardýk.
Biz iman üzere mertçe yaþardýk.
Ýhlasla, þuurla daðlar aþardýk.
Tarihte misali, var Çanakkale.

Süngü karþýsýnda, þaþtý kefere.
Vataným diyordu, ölse bin kere.
Yüz er düþüyordu, bir tek nefere.
Farkýmýz þehitlik, yar Çanakkale.

Yenilmezler rezil oldu kaçarken.
Kalender zaferde vardýr naçarken.
Resulü Cennette kapý açarken.
Þehitler kalbinde gir Çanakkale.


Haþim Kalender



Alýntý:
Çanakkale Savaþý


Zaman gelip çatmýþtý tüm siperler dolmuþtu
Çanakkale sanki bir çelikkale olmuþtu

Kalleþ çapulculara haklý bir vuruþtu bu
Benzeri görülmemiþ asýl bir duruþtu bu

Ne üstte ne baþta var nede karýnlar toktu
Uykusuz gözlerinde zerrece korku yoktu

Damgayý vurmak için dünyanýn barýþýna
Baþladý Mehmetçikler þehitlik yarýþýna

Sýrtlanlar aslanlardan dersini alacaktý
Hakka tapan bu millet payidâr kalacaktý

Zulme ve sömürüye mezar kazýlýyordu
Bu bir savaþ deðildi tarih yazýlýyordu

Yensek de yenilsek de zafer bize aitti
Gündüz güneþ gece ay bu savaþa þahitti

Hakka inanan asker yýlmak nedir bilmezdi
Þimdi eðilmeyen baþ bir daha eðilmezdi

Günlerce kan döküldü topraða oluk oluk
Vatan sað olsun dendi verilirken son soluk

Ölmeyi emrederek zafer bizim diyordu
Ýþte Mustafa Kemal iþte kahraman ordu

Haksýz ve adaletsiz bir savaþ açmýþlardý
Çapulcular cepheden gizlice kaçmýþlardý

Güneþ bu topraklara doðarken yavaþ yavaþ
Tüm mazlum milletlere örnek oldu bu savaþ


Ýbrahim Yavuz



Alýntý:
Þerefim Çanakkale

Düþmanlar saldýrdý, buralar soðuk
Üþüyorum. Lakin birazdan yanar
Sessizlik var þimdi yüzler hep donuk
Soluyorum. Lakin birazdan kanar

Boðazýma düðümlendi geceler
Çanakkale’ye dayanmýþ cüceler
Sustum, ama yürek zafer heceler
Siperdeyim. Haydi saldýr canavar

Topu mevziledim her iki yana
Denizler doyacak dökülen kana
Vatan için verilmeyen bu cana
Benimsin diyemem, almalý zafer

Þimdi berrak akan nazlý deryalar
Birazdan zulüm kusar bataryalar
“Allah, Allah” diye inler kayalar
Uçuþur üstüme, ölümün kusar

Ýþte Çanakkale; yer, gök inliyor
Sipere gizlenmiþ Yunan dinliyor
Þaþkýn Ýngilizler toptan bitiyor
Her ulustan yardým çaðrýsý arar

Vur yiðidim, leþler suda sürünsün
Ýster ise kurt postuna bürünsün
Baþka iþi yokmuþ gibi görünsün
Kel bodura gamlý oyuncak yarar

“Bu boðaz geçilmez” dedi þehidim
Ey Ulus, gök kubbe olsun þahidim
Bayrak için bunu yaptým ahitim
Savaþým, en son kan düþene kadar

Kýzýla boyanan ah yiðit daðlar
Üzülme, yüreðim sana da aðlar
Ve lakin adýný yazacak çaðlar
Yazmazsa utansýn unutan saðlar

Haklý olduðumu bildikten sonra
Kimler ne derse desin yok kara
Sesleniþim imandan yoksunlara
Kýymetini bilin, Özütürk’üm der


Ramazan Özütürk



Alýntý:
Çanakkale


Dünü yaþadým, bir at sýrtýnda Orta Asya da,
Medeniyyetle nikahýmý kýydým, tarihin ilk sayfasýna.

Kargý tuttum, cirit attým oynadým.
Gün geldi, bu bozkýra sýðmadým.

Dalga dalga ayrýlýrken bu yurttan,
Bir kor gibi daðýldým dört koldan.

Henüz, yeryüzünde açmazken bahçelerin gülleri,
Bir fýrtýna olup estim Avrupa dan içeri.

Gün oldu, rüzgarlarla yarýþtý tuðlarým.
Gün oldu, kansýz kazandým savaþlarý.

Titrettim kainatý karþýsýnda bu kudretin.
Öðrettim, sonucudur bu kudret medeniyyetin.

Çað kapayýp, çað açtým.
Tüm tarih boyu hudutlarda dolaþtým.

Dünü yaþadým, Çanakkale'de bir siperden.
Bir kerre daha þahit oldum, þehit dolu tepeden.

O kor hiç sönmemeþti, varoluþundan beri.
Yanýyordu Türk'ün gönlünde, hürriyet alevi.

Veriyordu canýný mehmet, bu yolda gülerek.
Suluyordu kaný, hürriyet fidanýna dökülerek.

Yýkamýyordu düþman,kale gibi dizilmiþ cansýz bedenleri.
Aþamýyordu süngüsü, sað kalan siperleri.

Çiziyordu portresini, tarihin en büyük ressamý.
Elindeki fýrça süngü, boyasý insan kaný.

Yaðmur gibi yaðýyordu gökyüzü, belliki aðlýyordu yastan.
Çanakkale'de geriliyordu, sýçramadan önce bu arslan.

Türk'ün dünyaya yaþamak için haykýrýþý idi bu.
Düþmanýn bükemediði bileði öpüp kaçýþý idi bu.

Ruhlar gökyüzünden seyrederken bedenleri.
Unutma diyordu bir ses, bu toprakta can verenleri.


Adnan Ergün



Alýntý:
Çanakkale Destaný


Bu ne sis ve karanlýk görmüyor gözlerim,
Sularda kan var kýzýla boyandý ellerým,

Yýðýnla geldiler kýrk bayraktan millet,
Çekmedik kahrýný bize yakýsmaz zillet,

Ýþte siz kimbilir hangi ildensiniz,
Bana vuran nedense hep soluk beniz,

Geçilmez,aþýlmaz daðlara vurulmaz deniz,
Siz küçük tepeler biz sizin efendiniz,

Koþarak geldim sipere elimde var silah,
Bana vuranýn yoktur sinesinde ilah,

Ya ölürüm ya kalýrým demeden kalktým,
Al bayraðý kanýmla kefenýme taktým,

Conkbayýrý,Seddülbahir kýzýl renkli dumanda,
Boðduk düþmaný satýr býçak kamayla,

Neden gelip çatttýnýz siz bizlere,
Canla alýnan yeri canla veririz size.

Geçilmez buralar akmaz tersine sular,
Akan kanýmý kýrmýzýý bayragým yalar,

Bu mekan bizim çekin gidin geriye,
Ne zamandýr kedi aslana verir terbiye.

Selçuk Karabulut



Alýntý:
Kurtuluþ savaþý ve Çanakkale yiðitlerine


Ne mutlu ki sana
Kanýnla suladýðýn topraðý
Vatan ettin býraktýn bana
Bana durmak yakýþmaz
Aklýmla yüreðimle
Can vermeliyim, topraðýma taþýma
Ve sahip çýkmalýyým
Önünde saygýyla eðilmeliyim
Aziz hatýrana
Ve haykýrmalýyým
Var olmanýn bedeli
Yaþamak için deðil
Yaþatmak için ölmektir, topraðýmýzda


Mustafa Nuri Ýnanç



View more random threads same category: